Ξεκίνησα τη Yoga πριν περίπου 6 χρόνια. Τα τελευταία 3 με κάποιο τρόπο η ιδέα του να ξεκινήσω διαλογισμό, ερχόνταν μπροστά μου με διάφορα ερεθίσματα, είτε μέσα από εμπειρίες πολύ καλών μου φίλων , είτε με τις παρακινήσεις της Nirvikalpa. Ξεκίνησα 2 φορές και τις 2 ‘’εξαφανίστηκα’ μετά περίπου από ένα μήνα. Λίγο η πολύ δουλειά που είχα, λίγο το ότι αισθανόμουν κουρασμένη....μάλλον το ότι δεν είχα καταλάβει  γιατί τελικά γίνεται τόση φασαρία γύρω από αυτό.

Επειδή όμως έχω καταλάβει μεγαλώνωντας ότι, ότι είναι να ‘’πάθεις’’ θα το ‘’πάθεις’’, φέτος κατάφερα να ολοκληρώσω μία χρονιά διαλογισμού. Η καλύτερα απόπειρας να καταλάβω λίγο καλύτερα ποιό είναι το ζητούμενο και τι τελικά αυτή η πρακτική θα μπορούσε να κάνει σε μένα. Πιστεύω ακράδαντα ότι τα πάντα γύρω από τη yoga έχουν να κάνουν με το πως εμείς αντιλαμβανόμαστε , αισθανόμαστε και τελικά βιώνουμε τα πράγματα. Για το λόγο αυτό θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω τη δική μου εμπειρία.

Νομίζω ότι θα χώριζα την εμπειρία μου σε 3 διαφορετικά στάδια.

Στάδιο πρώτο: Θα μείνουμε καθισμένοι ακίνητοι τόση ώρα....Πλάκα κάνεις?. Το πρώτο πράγμα που θα μπορούσε να με κάνει να το βάλω στα πόδια είναι η ακινησία. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που γυρίζουν σαν σβούρα αλλά πόση ώρα να μείνω καθισμένη η γυναίκα!!! Αφού λοιπόν ξεπεράσαμε το ‘’μούδιασαν τα πόδια μου’’, ‘’πάλι λάθος έβαλα το μαξιλαράκι και άρχισε να με πονάει η μέση μου’’, τις φαγούρες, τους περίεγους ενοχλητικούς πόνους που ξαφνικά εμφανιζόντουσαν από το πουθενά, σιγά σιγά καταφέραμε να μείνουμε ακίνητοι. Μαγικό! Ναι μπορώ να το κάνω! Αποκάλυψη! Δεν ήταν πάντα αναίμακτο και κάθε φορά ήταν διαφορετική αλλά όταν η μέρα είχε πολλά ερεθίσματα ή ήμουν κουρασμένη, η εμπειρία της ακινησίας ήταν πολλές φορές ανακουφιστική. Tips: O τοίχος είναι φίλος μας! Μέχρι να συμφιλιωθώ με την ακινησία ο τοίχος βοηθούσε στο να διατηρήσω την στάση μου σταθερή........και δεν τον έχω αποχωριστεί ακόμα!

Στάδιο δεύτερο: ΣΟ ΧΑΜ...κι’άλλες άγνωστες  λέξεις. Εστιάστε στην αναπνοή σας. Σο αναπνοή, χαμ εκπνοή, φανταστείτε μιά δεσμίδα φωτός να ανεβαίνει από τον αφαλό ΣΟ αναπνέω  και να πηγαίνει μέχρι το λαιμό, χαμ εκπνέω η δεσμίδα πηγαίνει πάλι προς τον αφαλό. Την πρώτη φορά που η Nirvikalpa μας είπε ότι έχουμε επίγνωση σε τρία πράγματα ταυτόχρονα, αναπνοή, Σο Χαμ, δεσμίδα φωτός, το πρωτάκι μπουρδουκλώθηκε. Είναι σαν να ξεκινάς ποδήλατο, να έχεις καταφέρει να ισορροπήσεις στις δύο ρόδες αλλά να μην το έχεις καταλάβει και πολύ. Τότε κάποιος σου λέει’’Κάνεις ποδήλατο!’’ και εσύ συνηδητοποιείς ότι δεν έχεις τα πόδια σου στο έδαφος...και ναι χάνεις πάλι την ισορροπία σου. Ο νους εμφανίζεται και το πρωτάκι μπερδεύεται! Φτου! Πως το έκανα τόση ώρα και τώρα δεν μπορώ?

Practice and it will come…όλο πέφτω πάνω σε αυτή την φράση στο Studio και είπα να την εφαρμόσω και με τις ‘’άγνωστες λέξεις’’. Το τρένο ήταν μιά καλή ευκαιρία. Δουκίσης πλακεντίας –Σύνταγμα και τούμπαλην. Η διαδρομή αυτή και η βαρεμάρα του τι κάνω τόση ώρα με έβαλαν στη διαδικασία να εξασκήσω την πρακτική μέσα στο τρένο. Αποκάλυψη νούμερο δύο! Οι ‘’άγνωστες λέξεις’’ και εγώ γίναμε φίλοι. Με βοήθησαν στην συγκέντρωση, με ένα μαγικό τρόπο με αποφώρτιζαν από την ένταση της ημέρας και από όλη τη βαβούρα και τους ανθρώπους που αναγκαστικά συνταξίδευα στο τρένο. Μπόρεσα να φτιάξω στη διαδρομή αυτή, τη δική μου ζώνη σιωπής! Το μόνο που αντιλαμβανόμουν ήταν η φωνή με τις στάσεις που περναγε το τρένο. Κάθε φορά που έβγαινα από αυτό ήταν σαν να είχα κάνει ένα mini ‘’νοητικό ντουζ’’

Στάδιο Τρίτο: Παρατήρηση των αισθήσεων....χμ για φαντάσου!  Έχουμε φτάσει στην καινούρια χρονιά και αρχίζουμε να ακούμε καλύτερα...βασικά να αντιλαμβανόμαστε τους ήχους, τις γεύσεις, τις οσμές, την αφή. Και ναι τα ντολμαδάκια έχουν άλλη γεύση όταν έχεις επίγνωση της γεύσης, και ναι οι ήχοι ξαφνικά είναι πάρα πολλοί και ναι μπορείς να καταλάβεις  τις οσμές....οι συμμαθητές μου δηλαδή γιατί εγώ συνηδειτοποίησα ότι η σχέση μου με την όσφρησή  περνάει κρίση....και τώρα τι κάνεις με αυτό. ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣ.... όχι κριτική, όχι δράση είσαι ο παρατηρητής. Ουδέτερος, κυανόκρανος...ΟΗΕ. Να σε δω τώρα! Πόσο εύκολο είναι να είσαι ο παρατηρητής? Για  μένα η παρατήρηση των αισθήσεων ήταν πραγματικά ένα άνοιγμα στον κόσμο. Ξαφνικά έχεις επίγνωση πραγμάτων που χαμένος μέσα στην σκέψη σου δεν είχες αντιληφθεί ποτέ! Είχατε φανταστεί ποτέ ότι οι αισθήσεις συνδέονται με συναισθήματα, μνήμες, πράγματα που γράφονται βαθιά μέσα στο είναι μας? Εγώ όχι.

Το έμαθα στην πράξη. Περπατώντας από Μελίσσια για να πάω στο Studio, σκέφτηκα επειδή είχε ένα ωραίο αεράκι στο δρόμο, να παρατηρήσω όση ώρα περπατάω την αίσθηση του αέρα πάνω μου. Όλα ήταν τέλεια. Κατηφόρα, δροσιά, αεράκι....και από το πουθενά το πρωτάκι αρχίζει να αισθάνεται περίεργα. Ένα ψυχοπλάκωμα, μιά στεναχώρια που εξελίχθηκε σε κλάμμα!

Τι έγινε τώρα ρε παιδιά? Περπατάω στην κεντρική λεωφόρο κλαίγοντας, ευτυχώς που φοράω και γυαλιά ηλίου και ξαφνικά το αεράκι δεν είναι και τόσο ευχάριστο. . .και ξαφνικά η σκέψη έρχεται για να σου δώσει την απάντηση. Είναι 8 Αυγούστου 2013, κάθεσαι στα παγκάκια του ΚΑΤ , περιμένεις να τελειώσει μία επέμβαση ζωής και θανάτου του πατέρα σου και έχει έναν φανταστικό αέρα. Ο αέρας είναι το μόνο πράγμα που σαν να ανακουφίζει όλη την ένταση και την αγωνία, σαν να παίρνει μακριά όλο τον πόνο. Σαν να σε χαϊδεύει σε όλο σου το σώμα και να σου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Κάναμε καλή παρέα εμείς οι δύο εκείνη την ημέρα. Μείναμε μαζί  5 ώρες.

Δεν είχα καταλάβει όμως ότι η παρατήρηση της αίσθησης του αέρα πάνω μου σχεδόν ένα χρόνο μετά θα έβγαζε από μέσα μου όλα τα συναισθήματα που είχα βιώσει τότε...(Ο πατέρας είναι καλά και βασιλεύει...μην πάει ο νους σας στο κακό). Αυτό το κλάμμα ήταν λυτρωτικό, ήταν ένα φορτίο που όπως όλοι μας είχα κρύψει μέσα μου και ο αεράς το έφερε στην επιφάνεια για να απελευθερωθεί.

Σε αυτό το σημείο λέω να σας αφήσω. Εάν έχετε διαβάσει όλο το κείμενο - το παράκανα μου φαίνεται - μάλλον θα είσαστε και εσείς πρωτάκι του χρόνου. Δεν μεταδίδω άλλο! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.