«ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ – ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» – Ομιλία της Valerie Saier

«ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Ομιλία της Προέδρου του Συλλόγου Γιόγκα Ελλάδας κας VALERIE SAIER
στη διαδικτυακή εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γιόγκα στις 21 Ιουνίου 2020

Θα αρχίσουμε με λίγα μαθηματικά… Εσείς πως είστε με τα μαθηματικά;;; Προσωπικά τα λατρεύω, αν και στο σχολείο δεν είχα τους καλυτέρους βαθμούς… Θα σας ζητήσω να κάνετε έναν απλό υπολογισμό… Έχετε 1 λεπτό να βρείτε από ποιον υπολογισμό προέρχεται το 9; Πώς ήταν;;; Εύκολο ή δύσκολο;;; Τι παρατηρήσατε;;;

Ναι, υπάρχουν πολλές απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση, έτσι δεν είναι; 6+3=9 ή 5+4=9 ή 10-1=9 (10 μείον 1 ίσον 9)… Είμαι σίγουρη ότι κάποιοι από σας έχουν βρει κι άλλον υπολογισμό. Όλοι εστιαστήκαμε στον ίδιο στόχο και το πέτυχαμε με διαφορετικές προσεγγίσεις.

Σας θυμίζει κάτι;;; Στον κόσμο της Γιόγκα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, διαφορετικά συστήματα και αρκετές φορές αυτό δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα στους ασκούμενους. Ωστόσο, η λέξη προσέγγιση έχει επίσης την έννοια του πλησιάσματος, ένα απαραίτητο συστατικό της ένωσης.

Μπορούμε να μοιραζόμαστε ίδια όνειρα: να ζούμε ειρηνικά, να υπάρχει αρκετό φαγητό για όλους, και η ενότητα είναι ένα από αυτά. Ωστόσο, προερχόμαστε από διαφορετικά συστατικά, έχουμε διαφορετικές εμπειρίες… (ακριβώς όπως ο υπολογισμός του 9). Η αντίληψη του καθενός είναι μοναδική, επειδή εξαρτάται από τις μνήμες (οι μνήμες χρωματίζουν την αντίληψή μας), που εξαρτώνται από τα Σαμσκάρα, που εξαρτώνται από τις προηγούμενες εμπειρίες μας, που εξαρτώνται από την αντίληψη… Φαύλος κύκλος…

Άρα, πώς να πάμε από το όνειρο, από το όραμα της ενότητας στην πραγματικότητα; Πώς να κάνουμε το πρώτο βήμα, πώς να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον αν είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί;

Το να πλησιάσω σημαίνει να κινηθώ, να βγω από τη στάση μου, ίσως και να βγω από τη ζώνη άνεσής μου. Μπορούμε να αρχίσουμε να σεβόμαστε τη διαφορετική προσέγγιση, τον τρόπο σκέψης του άλλου επειδή –όπως καταλάβατε– και εκείνος βρήκε 9 ως αποτέλεσμα, απλώς το βρήκε με έναν άλλο τρόπο και με αλλά συστατικά. Τελικά, ίσως ο καθένας έχει ένα κομμάτι της αλήθειας.

Έχετε κάνει παζλ, είμαι σίγουρη… Μπορείτε να θυμηθείτε μια τέτοια στιγμή… Κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό, αντιπροσωπεύει ένα άλλο μέρος του παζλ, έχει διαφορετική μορφή… Όταν ανοίξατε το κουτί και απλώσατε τα κομμάτια, όταν τα κοιτάξατε… μπορεί να υπήρξαν κάποια που δεν σας αρέσαν είτε η μορφή τους είτε το χρώμα… όμως δεν τα πετάξατε… επειδή για να εμφανιστεί η εικόνα θέλετε όλα τα κομμάτια, έτσι δεν είναι; Δεν θα πετάγατε ένα ολόκληρο παζλ μόνο και μόνο επειδή κάποια κομμάτια δεν σας αρέσουν… Το ίδιο ισχύει για έναν Σύλλογο… μπορεί να μην σας αρέσουν όλα τα «κομμάτια» ενός Συλλόγου όμως αυτό που έχει σημασία είναι ότι θέλετε να εμφανιστεί η εικόνα, οι σκοποί του…

Στο παζλ, κάποια κομμάτια συμπληρώνονται, κάποια όχι… Σας έτυχε πότε να βάλετε ένα κομμάτι σε μια λάθος θέση; Τέτοιες στιγμές ήμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτή είναι η θέση του που το πιέζουμε και όλας… Μπορεί να χάσουμε και λίγο την ψυχραιμία μας… να αμφιβάλουμε… Ο γιος μου σε τέτοιες περιπτώσεις, νευριάζει με το κομμάτι, με τον κατασκευαστή, λέγοντας ότι εκείνος, σίγουρα, έκανε ένα λάθος ή ότι το μηχάνημα δεν το έκοψε σωστά… Και ξαφνικά βλέπουμε ένα άλλο μέρος όπου μπορεί να μπει… και όλα αυτά τα συναισθήματα διαλύονται… τελικά δεν είχε πρόβλημα το κομμάτι…

Κάθε άτομο έχει κάτι να προσφέρει. Μπορεί να μην ταιριάζει με όλους, όμως για να υπάρχει ροή χωρίς τριβή αρκεί ο καθένας να βρει τη θέση του. Επειδή δεν υπάρχει κάποιος που αξίζει λιγότερο ή περισσότερο… Υπάρχει μόνο η μοναδικότητα του καθενός που τη λέμε διαφορά.

Πριν, είπαμε ότι οι διαφορετικές προσεγγίσεις δημιουργούν μερικές φόρες αποστάσεις, μας διαχωρίζουν και είναι λογικό σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν πολλά πράγματα που μας χωρίζουν, να είναι πολύ πιο εύκολο να απομονωθούμε με ανθρώπους που είναι σαν εμάς. Όμως το μήνυμα της Γιόγκα είναι η Ένωση-Ενότητα, όποτε αυτό ψάχνουμε/θέλουμε. Τι μας εμποδίζει να το επιτύχουμε;

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν όλοι σκεφτόμασταν με τον ίδιο τρόπο; Τι λέτε; Δεν θα δημιουργούσε έναν ήπιο και βαρετό κόσμο; Σύντομα θα γινόμασταν απαθείς και θα αποδεχόμασταν τα πάντα ως έχουν, μη βλέποντας την πιθανότητα να γίνουν αλλαγές.

Το θέμα είναι ότι, μερικές φορές, αν και η λύση είναι μπροστά μας εμείς δεν τη βλέπουμε επειδή έτσι η ζωή μας είναι πιο εύκολη – αν και λιγότερη συνειδητή. Μπορείτε να σκεφτείτε ποσό πιο εύκολο είναι να ζούμε σε μια φούσκα και να περιβαλλόμαστε από ανθρώπους που ενισχύουν συνεχώς τις δικές μας απόψεις. Σε τελική ανάλυση, εάν αποκλείσουμε τα άτομα και ό,τι δεν ταιριάζει με τον τρόπο σκέψης μας, τότε δεν θα μπορούμε ποτέ να κάνουμε λάθος, έτσι δεν είναι; Όμως, θέλοντας τα πράγματα έτσι: όλα ή τίποτα, μαύρο ή άσπρο, μαζί ή εναντίον – δημιουργούμε έναν πολύ στενό κόσμο, έναν χώρο που ταιριάζει στη στενή μας αντίληψη και είμαστε σε φυλακή.

Σήμερα πιο πολύ από πότε, σε όλο τον κόσμο, έχουμε ανάγκη να δεχόμαστε τις διαφορές, να ανοιγόμαστε προς τους άλλους.

Ίσως δίνουμε σημασία στο πώς εστιαζόμαστε όταν η ουσία βρίσκεται σε τι εστιαζόμαστε. Αν σας ρωτήσω: «Πού είσαι στην Αθήνα; Με ποιον είσαι στην Αθήνα; Από πότε είσαι στην Αθήνα;…» Θα συμφωνήσετε ότι η ουσία είναι ότι είστε στην Αθήνα. Οι διαφορετικές ερωτηματικές αντωνυμίες (pronom interrogatif) είναι απλώς διαφορετικές προσεγγίσεις. Μπορώ να σας πλησιάζω με διαφορετικό τρόπο αλλά η ουσία παραμένει ίδια.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι συνήθως είτε προσπαθούμε να σκεφτούμε τρόπους να συναντηθούμε με άλλους παρά τις διαφορές είτε αποφασίζουμε να αποφύγουμε όσους διαφωνούν μαζί μας ώστε να μην έχουμε να αντιμετωπίσουμε συγκρούσεις. Ποιος μας είπε ότι η σύγκρουση δεν έχει κάτι να μας προσφέρει; Ποιο κομμάτι μας φοβάται τη σύγκρουση; Η σύγκρουση είναι αντίσταση… Όπου υπάρχει στάση υπάρχει αντίσταση, αλλιώς δεν θα υπήρχε ισορροπία.

Μπορείτε να θυμηθείτε τις ερωτήσεις που σας έκανα πριν; Πού είσαι στην Αθήνα; Με ποιον… κ.λπ. Όταν κάνουμε διαφορετικές ερωτήσεις, από διαφορετικές προσεγγίσεις παίρνουμε διαφορετικές απαντήσεις… όποτε συλλέγουμε περισσότερες πληροφορίες.

Δυστυχώς, έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από τους άλλους. Μένουμε σε αυτό που λένε «άνετη ζώνη» στο coaching, δεν αναρωτιόμαστε πια, είναι η φούσκα που σας περιέγραψα. Επειδή όλα είναι γνωστά εδώ, δεν υπάρχει ανάγκη για εκμάθηση, δεν υπάρχει περιέργεια όποτε δεν υπάρχει πια εξέλιξη.

Η αλήθεια είναι ότι για να ανοιχτούμε προς τους άλλους, να μπορούμε να χτίσουμε γέφυρες, είναι καλό να έχουμε περιέργεια για τους μοναδικούς τρόπους με τους οποίους διαφέρουμε μεταξύ μας. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι δεν τα ξέρουμε όλα, ότι κάτι έχουμε ακόμα να μάθουμε, ότι πάντα θα υπάρχει κάτι να ανακαλύψουμε… και νομίζω ότι αυτό είναι η απλή αλήθεια, τι λέτε εσείς;

Μόνο τότε είναι πιο πιθανό να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και λιγότερο πιθανό να πιστεύουμε ότι οι τρόποι μας είναι οι σωστοί ή οι μοναδικοί.

Μπορούμε από σήμερα να διαλέξουμε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης, να διαλέξουμε τη στάση της περιέργειας, άρα να συναντηθούμε εξαιτίας των διαφορών μας, με την επιθυμία να ανακαλύψουμε άλλο τρόπο σκέψης, να συλλέξουμε καινούργιες εμπειρίες.

Ο Σουάμι Σιβανάντα έγραψε στο βιβλίο του «Πρακτική της Κάρμα Γιόγκα» ότι κανείς δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζει έναν άνθρωπο με περιφρόνηση. Το καθήκον του καθενός μας είναι να τον βοηθήσουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους στην πραγματοποίηση της εκπλήρωσης του ιδανικού του. Θα πρέπει να του δώσουμε κάθε είδους ενθάρρυνση στην προσπάθειά του να ζήσει το δικό του υψηλότερο ιδανικό/στόχο.

Το να πιστεύει κάποιος σε κάτι διαφορετικό από εμάς δεν ακυρώνει τα δικά μας πιστεύω. Μπορεί να μας βάλει σε σκέψη, μπορεί να μας βάλει σε σύγχυση, όμως στο τέλος εμείς θα διαλέξουμε. Και όταν θα έχουμε διαλέξει, τότε και μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε ότι είμαστε συνειδητοί. Επειδή μόνο τότε θα τα έχουμε περάσει στο το πρίσμα μιας διαφορετικής προσέγγισης.

Υπάρχουν όμως 3 πράγματα που μπορεί να σαμποτάρουν την ενότητα. Προκαλούν συγκρούσεις και δυσαρέσκεια στις σχέσεις.

1. 1. Η ζήλια
   2. Η κριτική
   3. Η αλαζονεία

Το καλό νέο είναι ότι υπάρχουν επίσης πράγματα που βοηθάνε στην πραγματοποίηση της ενότητας.

1. Ενθάρρυνση: Η ενθάρρυνση είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να είναι το καλύτερο που μπορούν να είναι. Πρέπει να τους πιστέψουμε ακόμη και όταν οι ίδιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους. Πρέπει να τους ενθαρρύνουμε να προχωρήσουν πέρα ​​από ό,τι πιστεύουν ότι είναι δυνατό, πέρα ​​από ό,τι πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν, πέρα ​​από οτιδήποτε έχουν κάνει ποτέ. Η ενθάρρυνση δημιουργεί ενότητα.
2. Αποδοχή: Σημαίνει να έχουμε κατανόηση, ότι είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο σε περιόδους δοκιμασιών και λαθών. Αποδοχή σημαίνει ότι βοηθάμε αντί να υπενθυμίζουμε τα λάθη στους άλλους. Σημαίνει, επίσης, να αγκαλιάσουμε τα ταλέντα άλλων ανθρώπων. Η αποδοχή δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο όπου κάθε άτομο μπορεί να είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
3. Ταπεινότητα: Δεν σημαίνει ότι βάζουμε τον εαυτό μας κάτω για να κάνουμε τον άλλο να αισθάνεται καλύτερα. Σημαίνει να τιμάμε τους άλλους γι’ αυτό που είναι. Σημαίνει να εστιάζουμε πρώτα στους άλλους ανθρώπους και σε ολόκληρη την ομάδα. Η αληθινή ταπεινότητα είναι να αναγνωρίζουμε την αξία των άλλων και τη δική μας.

Όλα καταλήγουν σε αυτό: Όλοι όσοι συναντάμε είναι μοναδικοί. Όλοι έχουμε διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικά συναισθήματα, ταλέντα και όνειρα. Κάθε άτομο στην οικογένειά μας, στην ομάδα μας, στην κοινότητα είναι διαφορετικό. Και κάθε άτομο είναι σημαντικό.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να αγκαλιάζουμε πραγματικά τις διαφορές μας. Επειδή όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Και μπορούμε να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο!

Η ενότητα δεν συμμορφώνεται με μια ιδέα για το τι είναι αποδεκτό. Είναι η έλλειψη σοφίας που μας κάνει να μπερδεύουμε την ομοιογένεια με την ενότητα. Η πραγματική ενότητα είναι η αρμονία της ποικιλομορφίας. Η πραγματική ενότητα είναι να εκτιμήσουμε τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του κάθε ατόμου και μαζί να δημιουργήσουμε μια αμοιβαία, επωφελή σχέση.

Όπου υπάρχει ενότητα, υπάρχει αρμονία και ομαδική εργασία. Όπου υπάρχει ενότητα, υπάρχει ελευθερία για κάθε άτομο να γίνει πραγματικά αυτό που είναι να γίνει.